روانی

پایان نامه

ravani7 — Fri, 22 Dec 2006 19:54:18 GMT

قصه شهر تنها

1 ) سلام به تمام کسانی که می خوان این متن رو تا اخر بخونند

سلام بر تو

سلام برتو ای همزبون قصه هام

ای که با بودت رود از پیش من این غصه هام

ای که هر دم من صدایت می کنم

انتظار پاسخت را با دعا بر جان تو طی می کنم

ای که نام تو صدایم می برد

می برد هر جا برد خوش می برد

ای که دریای نگاهت می برد ما را عجیب

می زند بر ساحل غم عشوه های دل فریب

ای که در راهت شود این جان فدا

جان که خواهی هست چاره یک صدا

ای که با تو صفت اغاز شده

مهربانی و صفا با بودنت اسان شده

ایلیا

2 ) این سلام از همه اون سلام هایی که تو عمرم کردم سخت تره . اخه قراره این سلام وصیت نامه یه وب لاگ باشه. اخرین حرفاش نه برای مرگ ، برای یه خواب زمستانی که به اندازه تمام عمرش طول می کشه . امشب این وب لاگ می خواد به یه خواب عمیق بره . منم دوست ندارم دیگه بیدارش کنم . این وب لاگ جنون داشت . دیوانگی داشت . عشق داشت . نفرت داشت . یه دنیا حرف داشت و نمی تونست بزنه ومن زبان خوبی براش نبودم

وصیت نامه

قلم رو من می گیرم تو دست چپ

واسه ی بی خبران دو سه تا خط از راست و چپ

می خوام وصیت بکنم برای معدود کسونی که هنوزم ادمند

همه اون ادم ها چه اون هایی که شادند و چه پر غمند

قلم صداقت و معرفت رو دست بگیرند

اسمون دلشون روهمگی ابی یکرنگ بزنند

می خوام وصیت بکنم اگه می شه یا می تونی

سفینه ای ور داری و از اون بالا به این زمین نگاه کنی

می خوای بری یه وقت نشه پاک کن رو فراموش بکنی

چون تو می خوای از اون بالا خط های بین کشور ها رو پاک کنی

می خوام وصیت بکنم اگه یه روزی قد م ها

سوی قبرستون اومد رسیدی به لونه ما

لحطه مکث بکنی حتی دروغ هم که شده

تو بگی ادم خوبی بود و حالا که رفته حیف شده

می خوام وصیت بکنم اگه دلت به یاد من غصه گرفت

غم اون با هم دیگه راه رفتن ها ، شادی رو ازت گرفت

به یاد روز ها خوب و شادمون که رفته اند

خنده ای تو بکنی که غصه ها پر بکشند ، همه برند

می خوام وصیت بکنم برای اون که می تونه صدای دل رو بشنوه

برای اونکه ادمه یا اونی که حرفای من همیشه تو یه گوششه

برای اون که دوست داره نصیحت های دیگرون بشنوه

برای کار های خوب پاشنش رو زود ور بکشه

ایلیا

3) نمی پرسین چرا می خوای ببندیش؟ می خوام برم سفردو ساله ، این دو سال چی می خواد بشه .

اخ دلم برای مادرم تنگ می شه. اره دلم براش تنگ می شه . برای شوخی هاش ، حرف زدناش ، محبتاش ، اخم کردناش . برای دعواهامون دلم می گیره .

مادر من

مادرم ، عزیزِ جونم

حالا که تنها شدم باز

نگاهم به درِ که تو

بازم برگردی پیشم باز

مادرم ، عزیزِ جونم

تو که تنهام نمی ذاشتی

تویه غم هام ، تو یه شادیم

همراهم همیشه بودی

مادرم ، عزیزِ جونم

دلِ من عجیب گرفته

برای خندهات ، اخم کردنات

برای اون مهربونی که بودش تویه صدات

مادرم ، عزیزِ جونم

دعواهامون که فراموش می دونم

اما اون عذر خواهی ها ، ببخشید ها رو یادته

خنده هامون بعد اون رو می دونم که یادته

مادرم ، عزیزِ جونم

روز هامون چه تلخ و شیرین ؛ یادته ؟

حالا که دورم من از تو

هنوزم اون تلخی هاش رو یادته؟

مادرم ، عزیزِ جونم

بازی های کودکانه یادته ؟

نگاه من به نگاهت

خنده هامون ، یادته

مادرم ، عزیزِ جونم

اینجا غروب ها عجیب غریبی می کنه

اخه خورشید واسه من

نورش رو نوازش هایه مادرانه می کنه

مادرم ، عزیزِ جونم

ثانیه ها رو می شمارم شب برسه

خواب تو رومن ببینم

این دل رو ارومش کنم

مادرم ، عزیزِ جونم

اینجا همه چیز خوب و شیرین

هیچ چیزی جز غم دیدار

نیست رو این شونه که سنگین

ایلیا

4 ) دلم برای نصیحت کردناش دلسوزی هاش تنگ می شه . دلم برای سکوتش و اون نگاه پر معنیش یه ذره می شه . اونجا دیگه کسی نیست مثل اون که بیشتر از من برای من دلسوزی کنه . دنیا عجیبه وقتی پیش همیم قدر با هم بودن رو نمی دونیم وقتی دوریم . اخ این دوری ادم رو دیوونه می کنه

پدرم

شب ها که وقتی

کابوس ها امون نمی داد

داد دل رو زبونم

بی لکنت جواب نمی داد

پدرم بالا سرم بود

همه حرفاش تویه گوشم

پدرم همیشه می گفت

اژدها اتیش می ریزه

تو نترس که یک فرشته

اون بالا هوات رو داره

من زودی بهش می گفت

اژدها که ترس نداره

غم من از چیزه دیگه است

دلم از فردا می گیره

پدرم همیشه می گفت

زندگی تلخ و شیرین

اگه تلخیاش زیادن

غم نخور شادی می یادش

پدرم همیشه می گفت

اگه شب هامون سیاه

روز موعود می رسه باز

روشنی اخر کاره

پدرم همیشه می گفت

اگه دنیا نمی سازه

تو بساز باهاش عزیزم

خنده درمون دردها ته

همه حرفاش تویه گوشم

اون نگاهش تویه یادم

با حرف های اون عزیزم

زندگی گشته به کامم

پدرم رفته که حالا

اما عکسش رو طاقچه

هنوزم می گه و می گه

می دونه حرفاش عزیزند

ایلیا

5 )این ارزو مال عابدِ ولی نه از طرف من به اون از طرف او برای اون کسی که خودش خوب می دونه . یه روزی همه چیز من بود . برادرم , دوستم , همراهم اما حالا ..... بگذریم . دیگه حتی این موضوع هم برام مهم نیست .

ایشا الله زندگی خوبی داشته باشه فقط همین

ارزو

می خوام ارزو کنم

به من بگی دوستم داری

بیای و با من بمونی

دیگه تو از پیشم نری

می خوام ارزو کنم

دیگه تو تنها م نذاری

بهونه ای نیاری که

می خوای بری وقت نداری

می خوام ارزو کنم

مهرم به اون دل بشینه

بفهمی که دوست دارم

دیگه تو تنهام نذاری

می خوام ارزو کنم

هیچ وقت مثل اون روز نشه

یا خاطره اش از بین بره

یا دیگه جمعه ای نشه

می خوام ارزو کنم

هیچ وقتی من خسته نشم

از توهینات نه گفتنات

شاید اون دل توهم یه کمی با ما راه بیاد

می خوام ارزو کنم

که انتظارم سر بیاد

اون یار بی محبتم

با شاخه گل ز در بیاد

می خوام ارزو کنم

اما دیگه بسه ارزو

به غیر داشتن تو

حرفی اگه هست تو بگو

ایلیا

6) بعضی ها رو ادم دیر می شناسه . بعضی ها خوبند و تو هیچ وقت نمی فهمی و وقتی می فهمی که دیگه دیر شده . سبحان پسر خوبی بود . اون قدر خوب که که این چند خط براش کفایت نمی کنه . سبحان دوست خوبم برات ارزوی خوشبختی می کنم

باغ

این زمستان اخرین است ، خوب می دانم چرا!

در گلستان دلم پاییز روییده است ، خوب می دانم چرا!

این میوه یِ از کینه و نفرت مالامال گشته را

هر که را دادم پریشان کرده است ، خوب می دانم چرا!

بغچه خالی از محبت ، دل که تنها گشته است

یاسمن در گوشه ی باغ از غمم تب کرده است ، خوب می دانم چرا!

سبزه از لبخند من زرد ، باغبان پر کینه چون شب

یاس با شقایق قهرکرده است ، خوب می دانم چرا!

سال ها ادعای فرهاد بودنم می شد ولی

کنج می خانه فسردم هر دمی بی مدعا ، خوب می دانم چرا!

من به هر سو که تو گویی پی نوری گشته ام

چهل چراغی در برم بود نمی دیدم تو را ، خوب می دانم چرا!

خبرش امد به دستم که تو ای دلبر من

فرح و فرزانه و شیدا و شیرین گشته ای ، خوب می دانم چرا!

یاسمن گفتا که باغ جاسوسی من کرده است

او نمی دانست چرا این راز بر من اشکار کرده است ، خوب می دانم چرا!

خوب می دانم رسم دنیا بر همه بد کرده است

شقایق را اسیر و من اسیر و یاسمن را عاشق من کرده است ، خوب می دانم چرا!

ایلیا

7) از این دوستان هم باید خداحافظی بشه چون ادم های محترم و عزیزیند . مثل ماهی کوچولوکه خواهریش رو به من نشون داده و سمیه داداش محمد همسرش محسن و یه ادم گل که یه کم سیاست مدارِ( من از سیاست متنفرم) اقا جواد و اقا رضا و همسرشون مینا خانم از اون ها هم خداحافظی می کنم

نامه اخر

نه دیگه بسه برام برو برای همیشه

خسته شدم از این کلام ایا میشه یا نمی شه

خسته شدم از اون نگاه که نمی گه با من بمون

عشق من رو تو هم دیدی ؛ چه طور اوردی تو امون ؟

چه طور اسیرش نشدی اسیر اون اشکای من

ظالمی هم حدی داره تو هی نگو نیا با من

ظالمی تو ، خود تو هم خوب می دونی

مگه می شه عشق من رو تو از نگاهم نخونی

مگه می شه تنفسم بوی نگاهت رو نده

تو خودت رو نگاه نکن عاشقی عالمی داره

تو خودتم نمی دونی مثل ستاره می مونی

روی زمین رو هم ببین تا کی تو تنها بمونی

تا کی تو تنها بمونی مثل مسافر کوچولو

اون هم دنبال دوست می گشت حالا تو هی بگو برو

حالا تو هی بگو برو فکر می کنی من نمی رم

این نامه ی اخرمه من دیگه شعری نمی گم

این نامه اخرمه بدون هیچ التماسی

حالا تو هم بدون که تو تا اخر عمر بی کسی

حالا تو هم بدون دیگه ، من تو رو دوست ندارم

دیگه نمی خوام لحظه ای اسمت رو به یاد بیارم

دیگه نمی خوام خیالم به یاد تو ابری بشه

چشمای من با مستی یاد تو بارونی بشه

چشمای من برای تو دیگه اون نور نداره

یادته گفتم که نور چشم من از عشقته

یادته بهت می گفتم فراوون دوست دارم

گوشات رو گرفتی و گفتی که دوست ندارم

گوشات رو گرفتی و تو نشنیدی اون اخرش من چی می گم

کوه به کوه نمی رسه ادم به ادم می رسه این جمله اخر من

کوه به کوه نمی رسه ادم به ادم می رسه

نامه های عاشقانه ات تازه دستم می رسه

نامه های عاشقانه ات تاریخش دیروز بود

روز هفت عشق من در همین چند روز بود

روز هفت عشق من تو به من نامه می دی

که تو رو دوست دارم ؛ اون قلبت رو به من می دی؟

تو رو دوسِت دارم برای من که مسخره است

تو نامه ات نوشته بودی که کلامم واسه تو یه خاطره است

تو نامه نوشته بودی که تو مهمونیِ انتظار نشستی

مهمونی عزا شده بازم تو بی خیال نشستی

مهمونی عزا شده هم واسه من هم واسه تو

من که بی خیال شدم این بهتره برای تو

من که بی خیال شدم این نامه رو بهت بدم

خظ اخرم بگم بعدش می زارم و می رم

خط اخرم برای تو یه جمله است ؛ نصیحته

فرصت ها رو از دست نده که هر دمی غنیمته

ایلیا

8)این وبلاگ چیز عجیبی بود . امروز همه پست های قبلی رو از اولین تا اخرین خوندم . من چقدر عوض شدم و اینه وب لاگ که جالبه . به ادم می گه که تو کی بودی کی هستی چه اتفاق هایی برات افتاده همین رو بس !!!!!

ایینه

اومده بودی تو پیشم تا باز برات شعر بخونم

برای تو یه شعر عاشقونه با دل بخونم

که بگی تو رازدل که چه طور عاشق شدی

تو نگاهِش تو چه دیدی از همه فارغ شدی

تو قرار بود که برام حرف های تازه بیاری

مثال های تازه ای تو ، جدا از حافظ بیاری

نه دیگه قرار نبود واسه من شیرین و فرهاد بکنی

تو قرارِ زندگیت رو واسه من یه داستان تازه کنی

می خوام همه ی ادم ها ، بفهمند عاشقی چیه

بدونند که کل زندگی یه نور تو چشم عاشقه

همه دارند جار می زنند که عاشقی داره می ره

بیا با هم شروع کنیم که ادمی داره می ره

صبر کن قلم رو بردارم اینم کاغذ اینم دوات

حالا تو هم زودی بگو این عاشقی چی داشت برات

نه دیگه انصاف داشته باش ، تو هی نگو غم وصال

بابا یه کم حرف های خوب ، محبتش ، نوع نگاش

راستی چرا داستان ما با همشون فرقی داره

عاشق داره معشوق داره اما قصه اش سوز نداره

نمی دونم هر چی که هست برای من که مبهمه

نگو داری دروغ می گی یا اخرش پر از غمه

از تو نگاهت من می گم ، بازم داری دروغ می گی

تو چشمای منو ببین ، دلت می یاد دروغ بگی؟

به هر کسی دروغ بگی اما تو عمرا بتونی

تو ایینه نگاه کنی واسه خودت دروغ بگی

نه نمی شه ایینه ها حقیقتا واسه ی من

ای ایینه ؛ ای کاش می شد تو هم دروغ بگی به من

ایلیا

9) تو زندگیم خیلی ها من رو اذیت کردند . خیلی ها از من متنفر بودند و ساعت های پر بهاشون با حرف هایی که در مورد من زدند سوزوندند . از هیچکدومشون کینه ندارم . نه از امید . ک و حسین . ا که سر تمرین در نبود من ؛ من رو بدترین ادم دنیا نامیدند . نه از {مهدی ( مشاور اعظم ) (((( فواد ))))} که من رو صفر می دید . و در حالی کی می دیدی نظراش برام مهم نیست با نظرای پر مهرش!! اعلام تنفر می کرد که اینم مهم نیست. چه هر کس دیگه که به من بد کرد و بد می کنه یا بد می خواد بکنه . ولی خدایی اون هایی که دوستشون داری اگه بد کنند فراموشش خیلی سخته

نفرینت نمی کنم

فکر نکن که یک تلافی

می کنه شاد این دلم رو

یا زدن یه مشت محکم

می بره این نفرتم رو

نه به خدا اروم ندارم

دل من راضی نمی شه

نفرین من رو تو بشنو

تا دلم اروم بگیره

می خوام نفرین بکنم من

الهی سرت بیاد باز

الهی که زود نمی ری

تا غمش باز هم بیاد باز

می خوام نفرین بکنم تو

سرنوشتت مثل من غم

سر نوشتت مثل من تلخ

مثل زندگی تو برزخ

می خوام نفرین بکنم که

زندگیت مثله نگاه

تلخ یک عابر خسته

به ستاره ای که نورش کم و کمتر داره می شه

می خوام نفرین بکنم من

الهی عاشق بشی تو

معشوقت ازت برنجه

مثل من تنها بشی تو

می خوام نفرین بکنم که

اسمون تیره و تار شه

بارون نفرت بباره

این دلت تلخ و سیاه شه

میخوام نفرین بکنم من

خنده هات پر بکشه باز

جای اون گریه بشینه

ببینند همه اون اشک هات

می خوام نفرین بکنم باز

اما این دل نمی زاره

الهی این نفرین ها رو

هیچ کسی به یاد نیاره

که تو با دلم چه کردی

یا دلم اروم بگیره

یا این شعر یادم نمونه

این حرف ها فایده نداره

می دونم نیستی پشیمون

یا که هیچ وقتی نمی گی

منو ببخش عزیز جون

اما این رو من بگم باز

نفرین هام یادت نمونه

من برات که کم نذاشتم

تو منو کردی هراسون

اخرش یک خداحافظ

برای تو ، معشوق ظالم

خنده هام رو پس می گیرم

یه روزی از تو نگاهت

ایلیا

10 ) می دونم هر کی از سر نت دست برداره من که نمی تونم بردارم . می خوام یه وب لاگ بزنم در مورد سربازیم ولی به هیچکدومتون غیر اون ادرسش رو نمی گم

یادته

می خوام بگم یه رازی روبرات

به شرطی که نگام نباشه تو نگات

یادته می اومدی زیر درخت صنوبر؟

می شستی ساعت ها زیر بارون بی خبر

تا که معشوقه ات کنه از کوچه ما هم گذر

تا که لحظه ای نگاهت به نگاهش بشه تر

یادته معشوقت رو دیدی تو با اون دیگری؟

چشمات و بستی و گفتی که ازش بی خبری

یادته سه شنبه ای عشق تو تنها می اومد ؟

حتی اون سه شنبه رو عشقت باهات راه نیومد

یادته گفتی از عشقش تو داری می میری ؟

خنده ای کرد و بگفتش که چقدر خوش خبری

یادته اشک های تو با بارون ها شدن یکی ؟

اما معشوقت نکرد حتی به تو یک نظری

یادته خوب می دونم که هر چی هست رو یادته

اما اشک ها ی من رو که می ریخت برای تو هم یادته

یادته وقتی زیرصنوبرها تویه بارون تو می شستی

یه نفر با چتر برات ایستاده بود تا خیس نشی

یادته وقتی که اون رو دیدی با دیگریست

فهمیدی که جای بارون خیس شدن از اشکای اون دیگریست؟!

یادته اون جمعه رو ، حرف های عاشقونه رو

صدای هق هق من ، دوستت دارم های منو

یادته رفتی و رفتی تا بیایی تو دوباره

یادمه زیر صنوبر من نشستم تا بیای تو دوباره

اره من اومده بودم که بگم یه رازی رو

که منم خوب می دونم این دردِ بی کسی رو

می دونم که خیلی سخته تو بگی دوستت دارم

اما اون نشوه و بره با فرد دیگری

ایلیا

11) از همه اون هایی که تا حالا باهاشون اشنا شدم و با حرفام ، رفتارم اذیتشون کردم معذرت می خوام

این سرشته

این ادمها سر به زیر

خوبی ها توشون اسیر

بدی رو ازاد گذاشتند

خوبی رو تنها گذاشتند

این سرشته این سرشته

روزگار چه بد نوشته

واسه یه لقمه روزی

می کنند صد حقه بازی

می کنند دو رویی با او

تو وجودشون هیا هو

این سرشته این سرشته

روزگار چه بد نوشته

اون فرشته اون فرشته

دلش از ما ها گرفته

می گه اون ادم کجا رفت

اونی که سجدم به پاش رفت

این سرشته این سرشته

روزگار چه بد نوشته

عشقشون همش دروغِ

صداقت هم زیر گورِ

دلاشون پر از خیانت

امانت رفته به لعنت

این سرشته این سرشته

روزگار چه بد نوشته

یه روزی اون بال ما رو

اون فرشته هم نداشته

اما حالا ما چی داریم

جز خجالت هیچ نداریم

این سرشته این سرشته

روزگار چه بد نوشته

دروغ های پشت سر هم

خندمون بعدش یه ماتم

غممون از اون روزیه

دستمون رو شه واسه هم

این سرشته این سرشته

روزگار چه بد نوشته

مگه تو خبر نداری

اون دنیا چی باید بیاری

این همه بدی نکن تو

یه کم هم خوبی ببر تو

این سرشته این سرشته

روزگار چه بد نوشته

ایلیا

خداحافظتون شاد باشید و خرم

تنها ربط بین شعرو متن و عکس اینه که همشون کاره یک نفر هستند!!!!!

بدون شرح

ravani7 — Sat, 04 Nov 2006 01:22:18 GMT

این وبلاگ تا پست بعدی ( اخرین پست ) تعطیل است .

نقاشی

ravani7 — Wed, 01 Nov 2006 19:52:18 GMT

مداد رنگی هام رو بر می دارم

یه دونه دریا می کشم

یه اسمون ساده هم سقف دریا می کنم

تو اگه از پیشم بری

اسمون ابری می شه

دریا رو طوفان می کنه

دلم بی تاب می شه

دریا رو پر موج می کنه

تو اگه پیشم بمونی

پاک کن رو بر می دارم

ابر ها رو پاک می کنم

صورتت رو جای ابر ها می کشم

اسمون رو با ماه می کشم

ماه من از اون بالا

به دریا چشمک می زنه

دل من ناز می کنه

موج هاش رو بیشتر می کنه

ماه از اون بالا

سر می خوره می یاد پایین

دریا رو ناز می کنه

موج ها رو خواب می کنه

تو اگه پیشم بمونی دل من ارومِ

اگه از پیشم بری.....

عاشقم من

ravani7 — Wed, 01 Nov 2006 19:51:18 GMT

عاشقم من

عاشق دیوونه بازی

عاشق رقصیدنم من

با عروسک های چوبی

عاشق یکجا نشستن , گریه کردن نیستم

عاشق راه رفتنم من

زیر بارون

تویه جنگل

لب ساحل

نه که تنها با تواَم

عاشق دلقک بودنم

اگه باهاش می خندی

عاشق پروازم اگه بالم باشی

عاشق خندیدن اگه با من باشی

عاشق بارانم اگه چترت باشم

اگه مالِ من تو باشی

عاشق بوسیدنم

عاشق به تو رسیدن

تو اغوش کشیدنم

اره

خوب منو شناختی

من تواَم

من عاشقم

دست های من

ravani7 — Wed, 01 Nov 2006 19:50:18 GMT

اگه لبای من ساکت بشند

شعر نخونند

داد نزنند

حرف های بو دار نزنند

قصه رو اغاز نکنند

می دونم دستای من حرفام رو فریاد می زنند

اگه بخوام یه شعری از سهراب بخونم

دستای من نسیم می شند برگ ها رو جارو می کنند

اگه بخواد دستای من یه داستان تلخ بخونه

تبدیل به مرداب می شه تا تو رو غرقت بکنه

اگه بخوام عاشق بشم

معشوق رو اگاه بکنم

دستای من بارون می شند

او رو نوازش می کنند

به خاطر ظلمت بخوام

بر سرت فریاد بکنم

دستای من مشت می شند

تا تو رو نابود بکنند

اره

دستای من خوب بلدند

شعر بخونند

داد بزنند

قصه رو اغاز بکنند

حرف های بو دار بزنند

کوهنورد

ravani7 — Wed, 01 Nov 2006 19:47:18 GMT

گروهی که که 20 روز پیش 50 نفر بود . حالا کوچک شده بود ؛ برای صعود فقط من مانده بودم و 100 قدم تا قلعه . یکی یکی قدم ها را طی می کردم . هر قدمی که ور می داشتم به این فکر می کردم که چگونه راه رفته را برگردم . با خودم می گفتم اگر هر قدمی که به سمت بالا می رم را برگردم . از حالا 100 قدم جلوترم . دلم می خواست وقتی بالای کوه رسیدم و پرچم پیروزی یک مرد شکست خورده رو نصب کردم . از بالای کوه مثل گلوله برف تا پایین کوه قل بخورم و وقتی پایین رسیدم خودم رو تکونی بدهم و بگویم چه صعود خوبی بود . اگه از بالایِ کوه اینکار رو می کردم به بزرگی بهمنی می شدم که 4 روز پیش 49 تا از همراهانم را با خودش برد . هنوز هم برای من سوال بود . که ادم خوشبختی بودم که در بهمن نمردم ، یا ادم بد بختی هستم که قرار بیشتر مجازات شم . تردید تمام وجودم رو فرا گرفته بود. نمی دونستم باید بالا برم یا فکر این باشم که توانم رو برای پایین اومدن نگه دارم . چند قدم به سمت بالا می رم . بر می گردم پایین رو نگاه می کنم با خودم می گم چه فایده داره پیروزی در اوج ذلت!! چه شیرینی داره فاتح باشی و بمیری . باید برگردم شاید دفعه بعد بتونم قله بلند تری رو فتح کنم . به سمت پایین حرکت می کنم . یاد جوزف می افتم . اون مرد باز هم من رو تحقیر خواهد کرد و سری قبل که شکست خورده بودیم و نتونسته بودم قله رو فتح کنم . ابروی من رو همه جا برده بود . یاد شرطی که با هم بسته بودیم که اگه اینبار شکست خوردم برای همیشه کوهنوردی رو کنار بزارم . نه من حاظرم بمیرم ولی دوباره تحقیر نشم . قدم ها رو به سمت قله بر می دارم . چند قدم بر می دارم . دیگه توانی برای من نمونده . دوباره همون جا می شینم به قله نگاه می کنم . اه خدا که این 100 قدم چقدر طولانیه . برف به کوه استراحت نمی ده .یکسره بر روی اون می باره . خیلی خسته ام . هوا خیلی سرد شده . برف سرما رو تو وجود من حس می کنه . می خواد از خودش برای من پتو درست کنه . کم کم احساس می کنم زیر خروار برف دارم فرو می رم . دستام توان این رو نداره که بر ف های رو کنار بزنم . . خوابم می یاد .بهتر کمی بخوابم . چشام گرم می شه . چه احساس خوبی دارم . دیگه خستگی تو وجودم نیست . دارم گرم می شم . یه صدا از بالا می یاد . مثل صدای هلی کوپتر . اره صدای هلی کوپتر . 20 روز گذشته سفری که باید 15 روزه تموم می شد . اومدن دنبالم . چند نفر از بالای کوه داد می زنند . اینجا نیست . شما نمی بینیدش؟ از پایین صدا می یاد : نه . اینجا هم نیست . انگار اب شده رفته توی زمین اما فکر نمی کنم بدون امکانات تونسته باشه تا اینجا بیاد . یه نفر از بالا گفت : اره بدون امکانات غیر ممکنه . ولی کسی با شرایط اون می تونه اورست رو هم بدون امکانات فتح کنه . صدا از پایین می یاد : چه شرایطی؟ نفر بالای در حالی که صداش دور می شد گفت: هم گروهی هاش می گفتند بعد از اینکه همسرش پشت بی سیم بهش گفته می خواد ازش طلاق بگیره و با جوزف ازدواج کنه . دچار جنون شده و در حالی که فریاد می زده به سمت قله کوه می دویده!! صدا از پایین در حالی که داشت دور می شد ، گفت : اوه ؛ بیچاره اولیور.... اون ها داشتند تنهام می زاشتند . می خواستم فریاد بزنم . اما نمی تونستم بهتر بخوابم می دونم وقتی بیدار شدم حتما اوضاع بهتر خواهد شد .

زندگیه من

ravani7 — Sat, 21 Oct 2006 22:54:18 GMT

نردبان امید را روی دیوار تنهایی می گذارم . ارام ارام بالا می روم . بالای دیوار تنهایی می ایستم و به حیاط زندگی خیره می شوم . به درون حیاط بپرم ؟ نه ! از ادم های تو حیاط می ترسم . هزاران زن و مرد درون هم بی تفاوت حرکت می کنند. یکی می میرد همه می ایستند و به احترامش کلاهی از سر بر می دارند و دوبار به راه خود ادامه می دهند . دور تا دور حیاط پر از دیوار هایی که ادم هایی مثل من بالای اون ایستادند . غمگین هستند . نه جرات پریدن در حیاط رو دارند نه قدرت پل زدن رو .

اما من امروز می خوام به دیوار رو به رویی پل بزنم .همون دیواری که اون دختر زیبا بالاش نشسته و گریه می کنه . درست مثل من . می دونی چیه ؟ دیروز که داشتم از این نردبان بالا می اومدم . صدای شکستن ازش می اومد . می ترسم که این نردبان بشکنه ودیگه چیزی برای بالا اومدن از دیوار تنهای هام نداشته باشم . یک پل می زنم . یک پل زیبا ، به زیبایی رنگین کمان .

پلی به نام دوستی . ارام قدم بر می دارم . دختر که پل رو دیده دیگه گریه نمی کنه . لبخند می زنه اما تو چشماش ترس وجود داره . این پل خیلی شکننده است . می ترسم ولی برای رسیدن به اون همه خطر ها رو می خرم . بهش می رسم . سلام می کنم . جواب می ده و به من لبخند می زنم . من من می کنم . نمی دونم چی بگم . ولی چند دقیقه پیش دنیای حرف داشتم . نمی دونم ولی حالا روی دیوار او بدون حرف زدن احساس خوشبختی می کنم . چند قدم سمتش می رم . از من چند قدم دور می شه . یه پرنده سیاه ، به سیاهی قناری رو شونه من می شینه . از بد شگونیش می ترسم . ای کاش پرنده ای به خوش شگونی جغد بود یا خوش خبری کلاغ . در گوشم حرفی می زنه که ترس ورم می داره . میگه نباید روی دیوار او می اومدی. باید روی پل می موندی . می گه ادم ها مثل اهن ربا می مونند . با قطب های موافق ، هر چی سمتشون بری بیشتر ازت دور می شند . دختر از من رو بر می گردونه و از نردبان پایین می ره . می خوام برم دنبالش تا کنج تنهایی هاش . اخه یه افسانه بود که مادر بزرگ برای من تعریف می کرد . می گفت اگه یه دختر یا پسری بتونه به تنهایی اون یکی نفوذ کنه . این دیوار می شکنه . امام هیچ کس موفق به این کار نشده بود . اما من می خواستم این افسانه رو به واقعیت تبدیل کنم . اما او سریع نردبان را ور می داره تا من پایین نرم . خودش رو گوشه دیوار جمع کی کنه و سرش را بین پاهاش پنهان می کنه. می خوام به پایین بپرم . اما باد اون افسانه می افتم . مادرم همیشه برام می گفت اگه یه دختر یا پسری بخوان به پشت دیوار تنهای اون یکی بدون اجاز طرف مقابل بروند . اونجا به یه گودال بزرگ تبدیل می شه که هر دوشون رو فرو می بره . من نمی خواستم اون نابود شه . پل دوستی داشت فرو می ریخت و من سر در گرم بودم . سریع پل رو طی کردم و به دیوار خودم رسیدم . چرا او خودش رو پشت دیوار پنهان کرده؟ از نردبان پایین می رم . وقت خوابه . زود باید بخوابم . چون فردای می خوام زودتر او رو ببینم . به دیوار نگاه می کنم . نمی دونم چرا امروز کوتاه تر شده درست مثل نردبان که احساس می کنم قوی تر شده . قبل از اینکه به خواب برم . از خودم می پرسم اگه اون از تنهایی لذه می بره چرا بالای دیوار منتتظره؟

تقدیم به دوستان خوبم عابد و ن

چند دقیقه مانده.....

ravani7 — Sat, 21 Oct 2006 19:18:18 GMT

سرمای هوا را در تمام وجودم احساس می کنم . پشیمونم !!!؟ نمی دونم . تیغ از دستم می افته . خون من هم چون دلم سیاهِ . زمین از خون من سیاه شده . با این که خردادِ ولی همه جا سرد است . مچم می سوزه . من که فردایی نداشتم . پس چرا پشیمونی . چشام همه جا رو تار می بینه . اشک مادرم . نه اینو رو نمی تونم ببینم . پدرم تحمل اینو نداره . می خندم . گریه می کنم . اه خفه شو به فکر خودت باش . راحت می شی . خودخواه باش . تو رو خدا خود خواه باش . چشمانم رو نمی تونم باز کنم . دوستام ، فامیل ، دشمنام دلم برای همه اونا تنگ می شه . اونا دلشون برام تنگ می شه ؟ نمی دونم . مهم نیست . مگه تا حالا مهم بوده ؟ خیلی سرده . ای کاش می تونستم یه پتو برای خودم بیارم . ولی قدرتش نیست . خون من عروسک خواهرم رو هم سیاه کرده . دلم براش تنگ می شه . دوستش دارم . او هم منو دوست داره . هنوز ریا رو یاد نگرفته . ای کاش به خاطر او می تونستم بمونم . تلفن زنگ می زنه ؟ نه صدای ایفونِ . چه زود برگشتن . ای کاش عوض اینکه منو ببرن بیمارستان یه پتو به من می دادن . صدای باز شدن در رو می شنوم . ساعت چنده ؟ چشام قدرت باز شدن رو نداره .صداشون رو می شنوم . می گن امشب تولد منه ؟ ای کاش می اومدن توا تاق من . همه هستن . هنوز صداشون رو می شنوم . صدای خواهرم ، پدرم ، مادرم ، همه هستن حتی صدای دشمنانم رو هم می شنوم . اونا برای چی اومدن ؟ پس چرا هیچ کدوم نمی یان به اتاق من ؟ ای کاش می تونستم داد بزنم . دستمو نمی تونم تکون بدم . حتی نمی تونم چیزی رو حس کنم . احساس می کنم دارم گرم می شم . دارم سبک می شم . من رو زمین خوابیدم . خون من که قرمزِ ، پس چرا قبلا سیاه بود ؟ در اتاق باز می شه . خدا کنه خواهرم نباشه . نمی خوام منو تو این وضع ببینه . چشامو می بندم . صدای فریاد می یاد . جرات ندارم چشامو باز کنم از نگاه کردن تو چشم های بابام خجالت می کشم . دوباره دارم سنگین می شم . ولی احساس سرما نمی کنم . من تو بغل پدرم هستم . منو دوست داره ؟ نمی دونم که می خوام برم یا بمونم!! چشامو باز می بندم . گوشام هم همینطور . هر چه پیش اید خوش اید .

چه کسی؟

ravani7 — Sat, 21 Oct 2006 19:14:18 GMT

چه کسی باور کرد؟!
مرگ پرنده رو تو قفس خالی
یا که لبخند کودک
زیر بمباران اتیش

چه کسی می خندد؟!
به من خسته و غمگین
یا به تعظیم فرشته
به یه مشت ادم ننگین

چه کسی می خواند؟!
با اهنگ تلخِ
مردن گل های قالی

اری سالهاست
هیچ کس باور نمی کند
هیچ کس نمی خندد
و
صدای اوازی نمی اید

یادمه

ravani7 — Sat, 21 Oct 2006 19:11:18 GMT

یادمه که با نگاهت
دلمو دیوونه کردی
بعدشم تنهاش گذاشتی
دل رو نو اواره کردی

یادمه بهت می گفتم
که تو چشمات من می مونم
اما تو ناز کردی هی ناز
چشمات رو بستی تو هی باز

یادمه بهت می گفتم
وقتی که شاد می خندی
یه تیری به قلبم خستم
می شینه از کمون ابروت

یادمه با چشم خستم
گفتم از عشق تو مستم
اما تو اینو نخوندی
فکر کردی که دل نبستم

یادمه وقتی که رفتی
گفتم ای دل بر می گرده
غم نخور که باز ستاره
تو یه شبهات می درخشه

یادمه وقتی که دیدم
نامه هام رو جا گذاشتی
خندیدم به دل سادم
فکر می کرد که بر می گردی!