صدای پای دکتر نگاه خاموشم را به در جلب کرد . به سمت درصورتم را چرخاندم و با گوش هایم منتظر باز شدن در شدم . 1 ، 2 ، 3 قدمهایش مثل زنگ کلیسا بود اما نمی دونم برای عروسی نواخته می شد یا برای عزا . باید خودم را برای جواب اماده می کردم . انتخاب سختی بود .

یاد می یاد 5 ماه پیش که به بیمارستان امدم . فقط به یک امید بود . که از دنیا سیاه خودم ، فرار کنم و به دنیای روشنی بیام . تا یک بار هم از دیدن زیبای ها لذت ببرم . 40 سال عمر خودم را با چشم نا بینا طی کردم و هیچ امیدی برای بازگشت از تاریکی نبود . تا اینکه دکتر چراغ پور را ملاقات کردم . چه ملاقات رویای یی بود . بعد از این همه سال یک امید دوباره برگشته بود . صحبت های دکتر خیلی کوتاه بود و فقط یک امید به من داد و یک سوال عجیب و 1 ماه برای جواب دادن سوال وقط گذاشت . سوال او این بود برای برگشتن چشمانت چه چیزی را حاظر ی بدهی . یک ماه تمام فکر کردم . که ایا حاظرم برای دیدن دنیا از چیزی بگذرم . انگار حرف های او یک عقده گشایی دوباره بود . 40 سال تاریکی برای هیچ کسی طاقت نمی زاره . دیروز 1 ماه من تمام شد . و منتظر صدای پایه دکتر بودم . صدایی که مژده رستگاری می داد . قدم هاش رو می شماردم . 1 ، 2 ، 3 سکوت همه جا رو فرا گرفته بود . صدای باز شدن در را شنیدم . به سمت در برگشتم . دکتر به من سلام کرد . نمی دانم چرا با شنیدن صدای او ارامشم به هم می ریخت . نمی دانم چرا از صدایش می ترسیدم . گفت منتظر جوابم

گفتم برای دیدن حاظرم از جانم هم بگذرم

خدید ؛ طوری که تمام شیشه ها لرزید . گفت اگر جوابت غیر این بود نمی ماندم . حالا نوبت مرحله بعد است . حاظری جانت را برای 10 ثانیه دیدن بدهی؟

می خواستم جواب بدهم که صدای بسته شدن در را شنیدم .

حالا امروز برای شنیدن جوابش امده بود . پشت در ایستاده بود و حتما به یک انسان بازنده مثل من لبخند می زد . در باز شد

گفتم : سلام اقای دکتر

سلامم را جواب داد و گفت : خوب منتظر جوابم ؛ قبول داری یا نه؟

@@@@@@@@@@@

(1) نه نمی تونم . نمی تونم جانم را برای دیدن بدهم . دکتر هیچ چیز نگفت . فقط صدای بسته شدن در را شنیدم . سالها از ان ماجرا می گذره و من پشیمان بودم که چرا ان شرط را قبول نکردم . 2 سال بعد به مدت یک ماه در ان بیمارستان و در ان اتاق خودم را بستری کردم . شاید دوباره دکتر را ببینم ولی هیچ وقت چنین نشد . امروز که اخرین صفحه از خاطراتم را خط خطی می کنم . دیگر برای ماندن دلیل ندارم . امروز قرار است بر روی صندلی به ایستم . طناب را دور گردن به اندازم و شمارش معکوس و ارامش. ولی از یک چیز می ترسم ایا در ان دنیا هم باید با چشمانی خاموش زندگی کنم .

@@@@@@@@@@@

(2) بدون لحظه ای مکث جواب اری دادم . گفت این نوشیدنی رو بنوش چشمانت را ببند و تا 100 ارام بشمار انگاه 10 ثانیه نور به چشمانت باز خواهد گشت و بعد تو خواهی مرد . نوشیدنی را به دست من داد . بدونه لحظه ای مکث یک نفس تمام نوشیدنی را سر کشیدم .

چشمانم را بستم و شروع به شمارش کردم . 1 ، 2 ، 3، .....، 99 ، 100

چشمانم راباز کردم . چه احساس خوبی همه جا رو می تونستم ببینم . دکتر گفت 1001

نگاهم را در اتاق چرخاندم به سمت راست نگاه کردم . دکترگفت : 1003

هیچ پنجره ای وجود نداشت یک دیوار سیمانی زبر با نمایی بد من را از زیبایی ها دور کرده بود .

دکتر گفت : 1005

نگاه را به سمت دکتر بر گرداندم . مردی کریح کو تاه قد با موهای بلند ژولیده چشمانی بد رنگ لبانی زخیم بینی بزرگ .

نگاهم به چهره دکتر بود که گفت : 1006

گفتم کو ان دنیایی که یک عمر از زیبایی هاش شنیدم

گفتم 1007

گفتم تو مرا فریب دادی . تو به من نگفتی در اتاقی بدون پنجره هستم و حتی تو نیز زیبا نیستی که یکبار هم که شده بتوانم زیابی ها را ببینم .

گفت 1009 و ادامه داد . هیچ وقت از من نپرسیدی در چه اتاقی هستی یا چه چهره داری و گرنه به تو می گفتم دنیا انقدر هم زیبا نیست که تو برای دیدنش تلاش می کنی و

1010 حالا اسوده بخواب که تو نیز به ارزوی خود رسیدی

@@@@@@@@@@@

هر کسی دوست داره یه پایان بنویسه برای داستان های که تو فکرش هست یا داستان هایی که باهاشون زندگی می کنه . داستان هایی که اگه شروع خوبی ندارند حداقل پایان دلنشینی داشته باشند . من دو پایان نوشتم برای داستانی که شروع شد با یک امید و پایانی داشت با هزار نا امیدی وهزار ترس ولی می خوام ببینم اگه شما بودید چه کار می کردید؟ شما چه پایانی می نوشتید

من منتظر پایان های شما هستم .

یا حق

فرستنده :	زهرا ملكي
تاريخ :
موضوع :