نه ، من کار اشتباهی نکردم . اون حقش بود . باید می مرد .

ولی اونم یه ادم بود.

نه اون ادم نبود . یه حیوون بود . می فهمی حیوون . اگه گیر بیفتم

اخه چه طور می خوای گیر بیفتی؟ تو اون رو با چاقوی خودش کشتی . هیچ کس تو رو ندیده . تازه دستکش هم دستت بوده و هیچ اثر اتنگشتی بر جای نمونده . تازه کی می دونه که تو و اون با هم دشمنی داشتین . هیچکس

غیر علی

خیالت راحت علی با هیچکس در این مورد حرف نمی زنه

ولی من نباید این کار رو می کرد

نباید؟! مسخره است . یادته چقدر اذیتت می کرد؟ یادت رفته چاقو رو گذاشته بود زیر گردنت . می گفت اگه تمام پولات رو به او ندی می کشمت . خط چاقو روی گردنت رو فراموش کردی؟ یادت رفته به خاطر اون همیشه مجبور لودی از راه دیگه به خونه بیای ؟ یادته چقدر مسیرت دور شده بود؟ اره این ها یادت رفته مگه نه این حرف رو نمی زدی .

حق با توئه اون لیاقتش مر گ بود . لبخندی زد و وجدانش رو راحت کرد.

محمد دیگر با خودش نجوا نکرد و به سمت خانه حرکت کرد . خونه های کاهگلی رو یکی پس از دیگه رد کرد . به کوچه ای که خانه ی انها در ان قرار داشت رسید . ارام سرک کشید . وارد کوچه شد . مامور ژاندارمری دم در خانه انها ایستاده بود . ارام خود را به گوشه خیابان رساند وطوری که دیده نشود منتظر اینده شد. صدای انها به سختی می امد . مامور داشت به پدرش می گفت : علی می گفت یه پسری هست که هروز بعد از مدرسه مزاحم محمد می شه .

پدرم گفت : و الله این پسر که هیچ وقت با من حرف نمی زنه باشه از سر زمین که اومد باهاش حرف می زنم .

مامور : علی می گفت که محمد تو عصبانیت گفته که یه روزی این مزاحم رو می کشه می ترسم کار دست خودش بده

پدر : محمد اصلا اهل دعوا نیست . ولی بازم چشم در این مورد باهاش حرف می زنم

مامور از پدر خداحافظی کرد . مامور از محمد دور و دورتر شد . محمد به گوشه دیوار تکیه داد . حالا راه رفت نداشت . ای کاش راه برگشت وجود داشت. ای کاش زمان می تونست به عقب بر گرده . ای کاش این بار محمد از خودش دفاع نمی کرد . از روستا خارج شد . به طرف جاده رفت . با خودش گفت من نباید دستگیر بشم . صدای کامیون رو از دور شنید . حتما من رو به جرم قتل دار می زنند . طناب رو دور گردنش شل کرد . خفگی و درد رو با تمام وجودش احساس کرد . نه من اعدام نمی شم .

رو به روستا ایستاد و گفت : من دارم می رم بدرود . کامیون به او رسید . خودش را به زیر کامیون انداخت .

ساعت 5 بود . این را از صدای گربه همسایه فهمیدم . پنجشنبه اخر هر ماه ساعت 5 بعد از ظهر ونگ بد شگونی می کرد و ان روز یک اتفاق نحس به بزرگی بمباران هیروشیما یا افتادن محمد بزاز از نردبان اتفاق می افتاد .امروز چه اتفاقی می خواست به افتد .

از نگاه کردن به دیوار های کاهگلی و نقش دادن به ترک های روی دیوار تو تخیل مرده ام خسته شدم . کت نوک مدادی که پارگی زیر بغلش اون رو تبدیل به یه کار هنری کرده بود رو به تن کردم . جلوی اینه ایستادم و خودم رو بر انداز کردم .موهای بلند جو گندمی اشفته ، ته ریش و یه سیبیل بلند با خالی بزرگ کنار بینی ام و چروک های زیر چشم که چهرم رو به زیبایی عزرائیل می کرد . با مقایسه چهره گذشته ام با حال ، خنده ام گرفت . دندان های زردی پشت سبیلم ظاهر شد . به خود یاداوری کردم که بیرون لبخند نزنم

اعصایم رو از روی زمین برداشتم و به سمت در راه افتادم . به حیاط رسیدم . روی پله حیاط نشستم . از باغی پر درخت فقط یه بید مونده بود . یادم می یاد 40 سال پیش ، اولین نوای شوم گربه عشقم رو از من گرفت . 40 سال سال از اون موضوع می گذره و اخرین 5 شنبه هر ماه ساعت 5 گربه نوای شوم خود رابه گوش همسایه ها می رسوند و همه رو برای یک حادثه اماده می کنه . از پله بلند شدم تا دم در راه زیادی مونده بود . راهی که گذشته 5 ثانیه بود ؛ حالا برای رفتنش 50 ثانیه زمان لازم بود.

بر روی صندلی سنگی که کنار خانه قرار داشت نشستم . عصایم را بین پاهایم قرار دادم و سرم را روی عصا گذاشتم. در دو طرف خانه من هیچ خانه ای وجود نداشت . در روبه روی خانه من مغازه محمد بزاز قرار داشت . که مانند زن ها جزء خاله زنک بازی کاردیگری نمی دانست . در سمت راست مغازه منزل شهین خانم قرار داشت . این زن انگار جز فضولی کار دیگری نداشت و همیشه پشت پنجره تمام محله را می پایید . هر 5 شنبه که گربه ما را برای یک حادثه صدا می کرد . من منتظر مرگ او بودم و او منتظر مرگ من . حتی خاطرم هست 40 سال پیش وقتی تو محله شایعه کرده بود که من همسرم رو کشتم و صدای گربه بهونه ای که من برای لا پوشونی از خودم در اوردم . می خواستم او را بکشم و گردن گربه بندازم ولی اون روزی که من این تصمیم را داشتم همسرش مرد.

در سمت چپ مغازه خانه ای قدیمی قرار داشت که چند تا دانشجو داخلش زندگی می کردند . یکیشون که به نظر نویسنده می اومد می خواست داستان زندگی من رو بنویسه ولی بعد از اینکه زندگیم رو برایش تعریف کردم . به من گفت شرمنده من مودب پور هستم باید به دوستم صادق هدایت بگم بیاید و داستان زندگی شما را بنویسد بعد با لبخندی از خانه من خارج شد و هنوز هم دوستش برای نوشتن زندگی من نیامده .

محمد بزاز از مغاره خارج شد و به من گفت سلام اقا علی باز 5 شنبه اخر ماه شد تو راه افتادی .فقط نگاهش کردم . او بی ارزش تر از ان بود که جوابش را بدهم . نویسنده دانشجو از کنارم گذشت . به من نگاهی کرد و با لبخند به من سلام کرد

گفتم سلام اقای مودب پور

گفت دوستم اومد پیشتون؟

گفتم اقای هدایت رو می گید؟ نه نیومده ولی اگه امروز می اومد برای نوشتن خیلی روز خوبی بود

گفت ایشالله فردا خدمتون حتما می رسه

لبخندی زد و از من دور شد . به سمت محمد بزاز رفت . گوشام رو تیز کردم . در مورد من حرف می زدند .

- چی شده اقا علی از خونه اومده بیرون

- این پیر مرد نحس 5 شنبه اخر هر ماه از خونه بیرون می یاد تا برای ما نحسی بیاره

- 5 شنبه اخرهر ما ؟

- اره اون روز یه بلا سر یه نفر می یاد من نمی دونم چرا این پیر مرد بد شگون نمی میره از دستش راحت بشیم .

با گفتن این حرف و لبخند شهین خانوم که مثل من حرف های اون ها را شنود می کرد . انقدر عصبانی شدم که یادم رفت60 ساله هستم با قدرت از جای خودم بلند شدم . با دادن چند دشنام به سمتشون حرکت کردم . محمد بزاز و اقای مودب پور هم با عجله به سمتم اومدند . من خودم رو برای دعوا اماده کردم . به من رسیدند و از کنارم گذشتند . تعجب کردم برگشتم و به انها نگاه کردم انها به سمت خانه من رفتند نگاهم به مردی افتاد که کنار در من بر روی زمین افتاده بود . انگار نحسی این پنجشنبه این مرد را گرفته بود . به سمت انها حرکت کردم . محمد بزاز انگار از مرگ مرد خشنود بود و لبخند می زد اما اقای مودب پور گریه می کرد . به انها رسیدم چهره پیر مرد برای من اشنا بود . وای خدای من این چهره را من چند دقیق پیش در اینه دیده بودم .

سلام ای تو اشنای دیرینه ام

سلام ای ابر اشک هایم

سلام بر تو که هنوز در چشمانم جای داری و

در قلبم زنده ای

سلام بر تو که دیروزم بودی

وحال پلی شدی برای فردایمان

سلام بر تو که بی جواب نهادی سلامم را

سلام بر تو

صبح بود. شایدم ظهر نمی دانم . فقط می دانم تا غروب کم نمانده بود.سکوت بود .امروز یا بیابان شاد بود که ناله نمی کرد یا باد امروز توان خودستایی نداشت . خانه کوچک امروز راحت بر جای خود نشسته بود . شن ها ارام ارام از پله خانه من بالا می امدند وبا سلامی خود را در خانه پخش می کردند . زندگی در بیابان عجیب بود . شاید برای من که از ساحل دریا تبعید شدم .بار ها با خود کلنجار رفته ام . که چه از قاسم قصاب یا محمد جارچی کم داشتم . اون ها به خاطر شکستشون تو عشق خودشون رو کشتند و من هنوز در فکر این بودم که ایا لیاقت همسفری با مرگ رو دارم؟!

ولی امروز برای نمردنم خوشحال بودم .امروز یه روز استثنایی بود . دیشب مردی خوش سیما به کلبه کوچک من امد و پیشنهاد یک معامله داد . معامله ای ساده که قبولش سنگین بود.

مرد به من گفت : تو روح خودت را به من می فروشی و من عشقت را به تو می دهم

گفتم به کدام ضمانت؟

گفت تو چیزی برای از دست دادن داری؟ سکوت کردم و او گفت اگر جوابت اری است فردا بعد از ظهر با ساز باد برقص و شادی کن و اگر نه با ناله باد اشک بریز. گفتم : تو که هستی؟ .

گفت: هنوز نشناختی؟

گفتم :نه

گفت : من از سال ها قبل برای خدمت امده بودم .

گفتم سالها قبل؟

گفت : اری

گفتم نامت ؟

گفت ابلیس .

اتاق در تاریکی فرو رفت و او در تاریکی ناپدید شد.

زمان برای فکر کردن سریع می گذشت و من دنبال جواب برای سوال خودم . ایا چیزی برای از دست دادن دارم؟ نه ندارم

صدای باد مرا به خود اورد

امروز صدای باد نوای دیگری داشت . شاد بود و در بیابان غوغا می کرد و منی که برای نزدیک شد به عشقم پر از شادی بودم را مسخ کرده بود . با نوای باد پرواز کردم و دور کلبه خودم پایکوپی می کردم . ساعت ها رقصیدم وقتی به خود امدم سایه کلبه ام به بزرگی زمین شده بود .

صدای پای مردی را شنیدم در حالی که مرا تشویق می کرد گفت : باد بر تو افتخار می کند . خودت را اماده کرده ای؟

گفتم : برای چه؟

خندید و گفت : برای رسیدن به عشقت.

چشمانم رو بستم و گفتم : اماده ام

به من نزدیک شد وهم تمام وجودم را فرا گرفت . دستانش را بر سرم گذاشت و گفت : مطمئنی چیزی برای از دست دادن نداری؟

گفتم : نه هیچ چیز ندارم

احساس می کردم در خلسه وجود دارم . از سر انگشتان پا احساس بی حسی می کردم این احساس بالا و بالا می اومد. دیگه حتی توان زانو زدن رو هم نداشتم . قلبم رو دیگه احساس نمی کردم . دستانم در اختیارم نبودند .سرم بی اختیار بر روی گردنم می لغزید دیگر هیچی حس نکردم . به زور چشمانم را باز کردم . مرد داشت از من دور می شد . با تمام قدرت داد زدم : مگه تو قول نداده بودی؟

بر گشت و نگاهم کرد؛ با تمسخر نگاهم کرد و گفت : فکر می کنی با این وضعیت او می خواهد با تو زندگی کند؟

گفتم کدام وضعیت؟ من روحم را برای او به تو فروختم

گفت : فقط روح؟

گفتم پس چه؟

گفت : تو با روحت انسانیت و شرافتت را نیز فروختی شما هر چه دارید از روح شماست که از خدای یکتاست و بدون ان هیچ نداری .

در حالی که خودم رو رو زمین می کشیدم به حلبی رسیدم . خودم را در حلب دیدم . من دیگر انسان نبودم .

مرد با صدای بلند خندید و گفت نوبت نفر بعد است . او روحش را به چه می فروشد؟